Zwierzę podobne do borsuka zauważone w Polsce to najczęściej jenot, a czasem również szop pracz. Podobną sylwetkę mają także ratel miodożerny, borsuk amerykański i borsuk azjatycki. Borsuka europejskiego najlepiej rozpoznać po jasnej, wydłużonej głowie z dwoma wyraźnymi czarnymi pasami biegnącymi od nosa przez oczy w kierunku uszu, krępej sylwetce i krótkim ogonie.
Borsuk europejski (Meles meles) jest charakterystycznym mieszkańcem polskich lasów, ale obserwowany wieczorem lub nocą może zostać pomylony z kilkoma innymi ssakami. Szczególnie jenot ma podobną wielkość, niską sylwetkę i szarobrunatne futro. Szop pracz również nosi ciemną "maskę" na pysku, natomiast w innych częściach świata żyją zwierzęta jeszcze bardziej przypominające naszego borsuka - borsuk amerykański, borsuk azjatycki oraz ratel miodożerny.
Jenot - zwierzę najłatwiejsze do pomylenia z borsukiem w Polsce
Jenot (Nyctereutes procyonoides) jest prawdopodobnie najważniejszą odpowiedzią, jeśli pytanie brzmi: "co wygląda podobnie do borsuka w polskim lesie?". Oba zwierzęta mają krępą, nisko osadzoną sylwetkę, stosunkowo krótkie nogi i szarobrunatną sierść.
Jenot nie jest jednak krewnym borsuka. Należy do rodziny psowatych, a więc jest bliżej spokrewniony z lisem i wilkiem. Borsuk należy natomiast do łasicowatych.
Najłatwiej spojrzeć na głowę. Borsuk ma jasną głowę z dwoma długimi czarnymi pasami. U jenota ciemne futro tworzy bardziej zwartą maskę wokół oczu, a pysk jest bardziej spiczasty i przypomina pysk niewielkiego psa lub lisa.
Jenot ma również puszysty ogon, podczas gdy ogon borsuka jest krótszy i mniej efektowny. W Polsce jenot jest gatunkiem obcym, ale zadomowionym i obecnie występuje na większości obszaru kraju.
Szop pracz - podobna maska, zupełnie inny ogon
Szop pracz (Procyon lotor) może być kojarzony z borsukiem przede wszystkim z powodu ciemnej maski wokół oczu i szarego futra. W półmroku, gdy nie widać całej sylwetki, pomyłka jest możliwa.
Wystarczy jednak zobaczyć ogon. Szop ma długi, puszysty ogon z wyraźnymi jasnymi i ciemnymi pierścieniami. Borsuk takiego ogona nie posiada.
Różnią się również sposobem poruszania. Szop wygląda lżej, ma bardzo sprawne przednie łapy i doskonale się wspina. Borsuk jest znacznie bardziej krępy i sprawia wrażenie zwierzęcia zbudowanego przede wszystkim do chodzenia po ziemi i kopania.
Szop pracz pochodzi z Ameryki Północnej. W Polsce jest inwazyjnym gatunkiem obcym i najsilniej rozprzestrzenił się w zachodniej części kraju.
Ratel miodożerny - afrykański krewny o sylwetce borsuka
Ratel miodożerny (Mellivora capensis), często nazywany miodożerem, rzeczywiście przypomina borsuka i nie jest to wyłącznie przypadkowe podobieństwo. Podobnie jak borsuk europejski należy do rodziny łasicowatych.
Ma niskie, masywne ciało, krótkie mocne nogi i duże pazury przystosowane do kopania. Jego umaszczenie jest jednak zupełnie inne. Dolna część ciała jest bardzo ciemna, natomiast grzbiet pokrywa szeroki jaśniejszy pas ciągnący się od głowy aż do ogona.
Ratel występuje w Afryce oraz części Azji i nie żyje dziko w Polsce. Jeśli więc podobne zwierzę zostanie sfotografowane w polskim lesie, niemal na pewno nie jest to ratel.
Borsuk amerykański - podobny, ale bardziej spłaszczony
Borsuk amerykański (Taxidea taxus) jest kolejnym przedstawicielem łasicowatych o budowie przypominającej borsuka europejskiego. Żyje w Ameryce Północnej, przede wszystkim na otwartych terenach trawiastych, polach i pastwiskach.
Ma bardzo krępą, niską sylwetkę oraz silne przednie kończyny zakończone dużymi pazurami. Jest doskonałym kopaczem. Jego ciało wydaje się jeszcze bardziej spłaszczone niż u borsuka europejskiego.
Charakterystyczna jest również głowa. Przez jej środek biegnie jasny pas, natomiast po bokach znajdują się ciemne pola. Wzór jest więc inny niż dwa długie czarne pasy na białej głowie naszego borsuka.
Borsuk azjatycki - prawie sobowtór borsuka europejskiego
Borsuk azjatycki (Meles leucurus) jest przypadkiem szczególnym, ponieważ należy do tego samego rodzaju Meles co borsuk europejski. Nic dziwnego, że oba zwierzęta są do siebie bardzo podobne.
Ma krępą sylwetkę, krótkie kończyny oraz charakterystyczny kontrastowy rysunek na głowie. Występuje na rozległych terenach Azji, między innymi w Rosji, Mongolii, Chinach i Azji Środkowej.
Dla osoby oglądającej pojedyncze zdjęcie bez informacji o miejscu jego wykonania rozróżnienie tych dwóch gatunków może być znacznie trudniejsze niż odróżnienie borsuka od jenota lub szopa.
Borsuk, jenot czy szop - jak je szybko odróżnić?
| Zwierzę | Pysk | Ogon | Najłatwiejsza cecha |
| Borsuk europejski | biała głowa z dwoma długimi czarnymi pasami | krótki | wyraźne czarne pasy od nosa przez oczy |
| Jenot | ciemna maska, bardziej lisi pysk | puszysty | wygląda jak krępy, krótkonogi lis |
| Szop pracz | ciemna maska wokół oczu | długi, w pierścienie | pręgowany ogon |
| Ratel miodożerny | ciemny | krótki | szeroki jasny pas na całym grzbiecie |
| Borsuk amerykański | ciemne pola i jasny pas na środku | krótki | bardzo niska, spłaszczona sylwetka |
Jak rozpoznać borsuka europejskiego?
Jeżeli zwierzę zostało zauważone w Polsce, warto najpierw zwrócić uwagę na głowę, sylwetkę i ogon. Borsuk europejski ma bardzo charakterystyczną wydłużoną, jasną głowę. Po jej bokach biegną dwa czarne pasy zaczynające się w okolicy nosa, przechodzące przez oczy i kierujące się ku uszom.
Reszta ciała jest szarawa, natomiast kończyny i dolne partie są znacznie ciemniejsze. Zwierzę ma nisko zawieszony, masywny tułów oraz mocne łapy z dużymi pazurami przystosowanymi do kopania.
Dodatkową wskazówką może być miejsce obserwacji. Borsuki korzystają z rozbudowanych systemów nor i są aktywne przede wszystkim nocą. W Polsce występują w całym kraju.
Jeśli więc w polskim lesie zobaczymy krępe zwierzę podobne do borsuka, najpierw warto wykluczyć jenota. Dwa wyraźne czarne pasy na jasnej głowie wskazują na borsuka, ciemna maska i bardziej lisi pysk - na jenota, a długi ogon w pierścienie praktycznie od razu zdradza szopa pracza.